 |
| Non os toques! son libros! |
Titular: "A Xunta distribúe polo Día do Libro 4000 obras entre pacientes, acompañantes e persoal dos 14 hospitais públicos"
Entrada: "A partir de hoxe e durante os vindeiros días poranse en circulación estes volumes que buscan fornecer dunha opción de lecer para quen así o desexe e visibilizar o importante papel que o libro galego desempeña dentro da sociedade"
Por debaixo da dor e do ruído, son días estes de estraña introspección, de facer exercicios de empatía e de pensar en comunidade. Tamén de comprobar como hai demasiada xente incapaz de poñerse no lugar da outra e para a cal o importante segue sendo o mesmo de sempre. Sen ir máis lonxe, para o Sr. Núñez Feijóo, o importante segue sendo calquera cousa menos as persoas galegofalantes: intervencións públicas en castelán e imposibilidade de acceder á información e á atención sanitaria na nosa lingua.
Tal día como mañá, 25 de Marzo, de hai trinta anos, falecía en Santiago de Compostela Ricardo Carvalho Calero. Neste seu cabodano, a Mesa pola Normalización Lingüística e mais a Federación de Asociacións Culturais Galiza Cultura tiñamos pensado lembralo cunha oferenda floral na súa tumba, no cemiterio de Boisaca, e homenaxear a súa persoa e obra cunha actuación da coral compostelana Solfa, perante o que fora o seu domicilio en Santiago, na Carreira do Conde, moi perto de onde se instalou o busto que o recorda, en 2010, no centenario do seu nacemento. Por todas as circunstancias que estamos a viver, faise forzoso adiar estes actos, que esperamos, porén, celebrar noutra data do ano presente.
 |
| imaxe do manual |
Refírome, sr. Núñez Feixoo, á lingua galega, aínda que por metonimia tamén se podería aplicar ao galego como povo, ao conxunto de todas e todos nós. Xa me chamou a atención (aínda que sexa un feito repetido) que, en falando das eleicións convocadas, e con toda a probabilidade suspendíbeis, vostede se expresou na lingua oficial do Estado, con omisión da lingua propria da Galiza, o galego. Claro, unhas eleicións son cousa seria, non banal. A cousa foi in crescendo cando, con toda a formalidade que requer unha crise ou pandemia grave como a que estamos a viver, vostede volveu facer uso do español, con desprezo, por exclusión, do galego. Que acontece, na súa mentalidade-conduta, sr. Presidente da Xunta? Acaso o galego é un elemento patóxeno? Talvez o considera inepto para falar de cousas graves e serias? Se cadra pensa que unha situación de emerxencia é incompatíbel coa comunicación en galego?
Realmente, é deprimente. Anos e décadas se acumulan e seguimos non nas mesmas, senón que imos a pior. A que rocho inútil e estúpido se relega o galego pola vía dos feitos? Que exemplo é o que dá a máxima autoridade da Galiza? Xa non é unha cuestión, reiterada, de fomento da diglosia: é a prescindencia total do galego, o que equivale, sen máis, a proclamar que non existimos, que a Galiza é un anaco (de)pendente do que dixeren, mandaren e dispoñeren desde Madrid. Dos contidos da súa alocución que escoitei atentamente (vostede é o presidente do meu país, por moito que eu non o teña votado), xa non falarei. Ela, a intervención de vostede, é a negación máis rotunda da ausencia total de autonomía: vostede, máis unha vez, limitouse a poñerse ás ordes das autoridades estatais. Axiña se produciu a confirmación de tal vaciado de poder coa intervención do presidente do goberno español, após o anuncio do decreto do estado de alarma: un novo 155. Mentres Urkullu e Torra alertaban sobre esta nova acometida xacobinista e reclamaban cooperación e colaboración interinstitucional, vostede, cal bedel aplicado, disponse a obedecer as ordes do decano. Merecería decontado os parabéns acesos do presidente español e dos seus comandantes, os catro ministros que asumen o mando en praza “en todos los territorios”. Alá se van polo río abaixo as pretensas competencias autonómicas, a necesidade de cooperación entre administracións (mesmamente o que foi esgrimido contra o goberno catalán), a avantaxe da proximidade, todo o palabreado, en fin, de benéficos, canto inúteis, propósitos!!.
Tanto tempo se pasou desde o chamado Desastre do noventa e oito, onde era pecaminoso nomear algo relativo á Galiza, para voltarmos ao mesmo. Agora importan os “cidadáns”, como se eles non puidesen ser atendidos desde o seu proprio goberno, en este existindo, claro está.
Povo que dorme, tirania que desperta, escrebeu Almeida Garrett. Cando estoura unha emerxencia tan grave como a que padecemos, fican as evidencias espidas: xúntase a fame coa necesidade, isto é, a radical insuficiencia da chamada autonomía coa actitude obediente e servil que vostede encabeza. Volto ao comezo: é o galego un virus do que se protexer, un virus que combater?
 |
| A Estrada, cando pasa a megafonía da policía municipal |
"Vou intervir en castelán porque non me dirixo só aos galegos e ás galegas senón aos cidadáns doutros lugares que agora están en Galicia"Velaquí a mensaxe do auto-odio. Cando escoitamos estas palabras, estamos recibindo o seguinte aviso: "Vou intervir en castelán porque primeiro están os madrileños que viñeron irresponsablemente a Sanxenxo e eles son os que me interesan como presidente da Xunta. Los gallegos ya tal"
nace para axudar o alumnado, as familias e o resto de profesorado a atopar recursos e materiais educativos en galego.
A vocación deste portal educativo non é substituír as indicacións educativas que o profesorado lle faga ao seu alumnado no ensino regrado nin o papel das administracións educativas.
A nosa intención é ser unha fonte de recursos que sume no panorama educativo galego.
 | |||
| Un portal para as matemáticas en galego |
O presidente de Asturias (PSOE), en recente viaxe á Galiza, afirmou: “El PP gallego tiene el tema lingüístico completamente interiorizado”.
