Quero aplicar a miña ciencia á lingua para pintar a face do noso maior ben colectivo: o galego







terça-feira, 5 de julho de 2011

“Daquelas que cantan as Pombas i as Frores...”

por Iria Salvande Lorenzo, en Terra e Tempo:

A sociedade Galega actual non pode nin debe seguir ocultando conscientemente o papel da muller na nosa cultura; ou é que as galegas non teñen méritos e calidade suficientes para poder estar na RAG? Tendo en conta que neste momento de 30 membros, só 4 son mulleres, sorprende e resulta rechamante a case nula presenza do xénero feminino.  O que subxace baixo todo isto é que por moito que falemos de igualdade, de listas paritarias ou cremalleira, o certo, o realmente certo, e por tanto dramático, é que ese discurso non está interiorizado, senón que é un brinde o sol. Un anuncio cara a galería. A nosa sociedade non pode nin debe permitirse o luxo de que  unha boa parte da nosa literatura non este presente nin representada  nas institucións.

Fagámonos unha pregunta. Sería posible a existencia dun organismo coma a Real Academia Galega onde non estivesen presentes os nosos autores ou se estivesen estarían tan infimamente representados coma o son na actualidade as nosas escritoras? Non estaremos a asistir, de maneira velada,  ao debate de que a literatura escrita por mulleres carece da calidade suficiente? Estaría presente Rosalía cunha cadeira nesta RAG?. 

Nestes últimos tempos estamos a vivir, iso si, sen a grande atención  mediatica, un retroceso maior no que se refire os dereitos das mulleres. Desta maneira non podemos deixar de lembrar a nova lei de Familia aprobada recentemente no Hórreo. Unha lei lesiva e que ataca fundamentalmente os dereitos das mulleres. Así asistimos con perplexidade a esta volta ao modelo de familia tradicional, así non seu titulo xa a maneira de declaración de intencións falase da lei de Familia, non da lei das familias, porque non esquezamos que para o goberno do Partido Popular só existe un modelo, a familia católica, apostólica e románica.

De maneira que vemos como non hai moito tempo nunha comunidade Autónoma gobernada polo PP, negóuselle o dereito a unha muller a acceder a unha inseminación artificial por carecer de parella masculina. Ese é o modelo e ese é o camiño polo  este partido quere que transite a muller.

Hoxe máis que nunca venme a cabeza aquela vella, e non deostada, reivindicación do momento Feminista: "Sexualidade non é maternidade. Parir non é o destino da muller". 

Sem comentários:

Enviar um comentário