Quero aplicar a miña ciencia á lingua para pintar a face do noso maior ben colectivo: o galego







Amosando publicacións coa etiqueta Isaac Díaz Pardo. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Isaac Díaz Pardo. Amosar todas as publicacións

luns, 12 de outubro de 2015

Filmando a Castelao



Como hai uns días os parlamentarios do PP fusilaron a Castelao ao votaren en contra dunha Iniciativa Lexislativa Popular na que se procuraba para o pobo galego o dereito a coñecer a obra do galeguista, botei un anzol pola rede a ver se podía traer a esta cabeceira algún vídeo ou documento que recuperara a máis ilustre figura do nacionalismo galego. E atopei este documental, Filmando a Castelao, presentado por Antón Reixa, no que conta a historia dun filme do ano 1980 titulado Castelao, biografía dun ilustre galego, dirixido por Jorge Prelorán e que conta con filmacións do fotógrafo Manuel Ferrol. O autor do guión foi Antonio Pérez Prado, quen aínda que nacido no barco que levaba aos seus pais para Arxentina, podemos escoitalo no documental falando en galego, e declarándose galeguista.
No documental Antón Reixa entrevista a Jorge Prelorán, exiliado no Estados Unidos, e a Antonio Pérez Prado en Buenos Aires.

Na película Castelao, biografía dun ilustre galego, veremos decote dramatizados os debuxos de Castelao, así como as imaxes do rianxeiro de Elixio González, o reporteiro gráfico da emigración. Foi emitida cando a traída dos restos de Castelao a Galcia, no ano 1984 en TVE-Galicia. A copia fora adquirida por Isaac Díaz Pardo ao Centro Galego de Buenos Aires. Volveu a emitirse no 1992 na TVG, pero censurando os 27 segundos nos que aparece Alfonso XIII satirizado cun pasodoble de fondo musical (minuto 15 do primeiro vídeo)
A versión da película que vén de seguido é unha restauración de Carlos Larrondo, do ano 2007,  con voces en galego de Luís Tosar e María Liaño. Non se pode deixar ser ver.








luns, 9 de xaneiro de 2012

A cultura está de loito, e non (só) pola perda de Isaac


Estes dias deixei ir, máis ou menos autónomamente ao blogue, e nese tempo morreunos Isaac Díaz Pardo [1] e [2], alguén que continúa a ser descoñecido para unha grande parte da poboación. Non nos ten que estrañar pois que os dirixentes políticos que pasen a dar o pésame, descoñezan quen é un tal Avelino Pousa Antelo, por poñer un caso.
Velaquí o artigo do título, por Francisco Xosé Rei García, en Terra e Tempo:

Confésolles que ando un tanto despistado. Será cousa de non ter dixerido ben as enchentas gastronómicas do Nadal -que en realidade tampouco foron tantas-, de andar a arrastrar os efectos da enésima doenza no ano que acabou (agardemos que, xa que cartos non, 2012 traia saúde) ou de que a voráxine consumista destes días deixa a un a cabeza atoldada.