Os usos da lingua galega

por Lois Oreiro, xornalista, no Xornal:

A lingua galega non é un instrumento litúrxico. Non é só para usala nos discursos ceremoniais da tribu. Tampouco é un anacronismo rural só apto para coplas populares. Nin tan lírica como para reducila a xogos florais.

Non é o idioma do terruño. É unha lingua española e compatible tamén con 250 millóns de lusófonos en todo o mundo. A nosa fala non é asunto exclusivo de políticos e funcionarios. Non serve para disimular os trinta anos que leva o Senado sen reformar.

O galego non é para excitar os apetitos electorais dos que o desprezan e dos que o reivindican. O idioma propio de Galicia non é a lingua franca dos progresistas de esquerda. Nin a do nacionalismo galego. Nin obxecto de mofa do nacionalismo español.

A lingua galega non é un embolado do que a-ver-como-sae Anxo Lorenzo. Non é unha carencia. Nin tampouco un exceso. Non é a fala dos vellos porque os novos falen inglés.

Non é o desdouro dos provincianos de cidade. Non é un enredo para cobrar subvencións. Nin minusválida. Nin imposición ningunha. O idioma non é cousa de intelectuais. E non causa o complexo de pailán. Non é diglosia.

Non é a primeira vez que lles escribo disto pero comprendan que me pregunte qué carallo pensarán que é o idioma galego para andar decote con voltas e ter tan mal encaixe.

Gloria a Rosa Díez

por Lois Oreiro, xornalista, no Xornal de Galicia

Nunca lle agradecerei suficientemente a dona Rosa Díez que elevase Galicia á centralidade da política española utilizando o noso xentilicio para describir a Mariano Rajoy (gallego) e a José Luis Rodríguez Zapatero (gallego no sentido máis pexorativo do termo). Moitos criticárona con dureza pero eu coido que habería que propoñela para a medalla Castelao por converter este noso País de rústicos indecisos, na vara de medirlle as fraquezas aos líderes estatais.
Ao chamarlles galegos a ZP e Rajoy para meterse con eles, dona Rosa subiunos da categoría de simples parvos, na que ela e os que son coma ela nos tiñan, á de auténticos líderes, astutos e calculadores. É todo un avance para o país do autoodio e a endofobia.
A señora Díez é continuadora dunha longa tradición insultadora moi ben cultivada por Pere Navarro, Jorge Moragas ou Cristina Narbona. Pero no seu caso hai que estarlle agradecidos polas súas ofensas porque con elas enterrou de todo as posibilidades electorais da vacilante UPyD en Galicia.
En sinal de gratitude quero continuar ese finísimo debate que iniciou sobre as “patrias chicas”, cunha cita de Quevedo moi acaída para biscaínas da súa pelaxe e os seus sosias: “Si es vizcaíno burro/eres albarda en sus lomos”. Grazas e ata nunca señora Díez.