As mentiras do PP sobre a lingua galega

A política lingüística do PP aséntase sobre o imperio da mentira. Non lle queda outra.
Hai catro anos debullei por aquí as 6 mentiras fundamentais coas que se presentou o funesto decreto 79/2010, alcumado "do plurilingüismo" polos seus defensores. Daquela era Anxo Lorenzo quen dirixía a Secretaría Xeral de Política Lingüística. Cando en xaneiro do 2012 se produciu o cambio neste cargo e pasou a ocupalo Valentín García, xa ventaba eu que non mudaría o rumbo da política lingüística. Polo tanto o novo secretario xeral, ao asumir o cargo, asumía o oficio de mentir á cidadanía.
Parece ser que  Valentín García anda a comentar por aí que a política lingüística baixo a súa dirección e a de Anxo Lorenzo é o garante do consenso xurdido arredor do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega (PXNL). Concretamente afirma o seguinte:

Este foi o espírito que herdou o actual Goberno da Xunta e ao que lle está a dar continuidade de forma fiel dende hai 6 anos despois de que durante o Goberno de coalición entre o PSdeG e o BNG se rompese o tan valioso consenso a raíz da aprobación do Decreto 124/2007 sobre o uso e a promoción do galego no sistema educativo, o que debilitou os elementos que fixeran do PXNLG un proxecto abrazado por todos.

Só lle quero lembrar que o 21/02/2007 nunha rolda de prensa conxunta de PP, PSOE e BNG (a totalidade da representacion parlamentaria naquela altura), a representante do PP, e portavoz de Educación, Manola López Besteiro, dicía que si ao decreto 124/2007 pois "garantiza o equilibrio das dúas linguas cooficiais, tanto no número de horas como de materias, desde a educación infantil ata ao final do ensino obrigatorio, incluso o non universitario. Ademais este decreto garantiza a competencia lingüística tanto en galego como en castelán, garantiza o respecto á lingua materna, e deixa abanos importantes de decisión aos profesores xa que da súa decisión  e do seu entusiasmo dependerá o éxito deste decreto e porque a súa capacidade pedagóxica e o seu sentido común é importantísimo  .... e remato dicindo que hoxe é un día positivo para a lingua galega". Para comprobalo, basta ver os cinco primeiros minutos:

Se desde a aprobación da Lei de Normalización Lingüística (1983) a política lingüística consistiu nun deixar ir as cousas, co cal as inercias do franquismo foron as liñas directrices dunha planificación lingüística de baixa intensidade, a partir do ano 2007 houbo un importante cambio de rumbo. Se nun principio o PP parecía asumir o PXNL, na volta duns días houbo un xiro de radicalización antigalega. No mes de febreiro Manola López Besteiro parecía a redactora do decreto 124/2007, ao pouco este decreto presentábao como o exemplo da "imposición" do galego.
López Besteiro, Anxo Lorenzo e Valentín García aparecen como tres marionetas que falan coa voz dunha política lingüística deseñada en Madrid pola FAES.  Este é o teatro de monicreques que se repesenta cada día na vergoñenta política lingüística dunha Xunta que cedeu o poder que lle concederon os galegos ao peor dunha zunia radical que ten como obxectivo final a aniquilación de todos os procesos normalizadores das linguas minorizadas.

Bilingüismo amable

Velaí está unha das caras do bilingüismo amable.
Hai algúns días Manola López Besteiro, quen fora responsable de educación do seu partido, o PP no parlamento autonómico, a ex-conselleira de familia e actual inspectora educativa en Lugo, obrigou moi amablemente a unha mestra a que, sen que se saiba, fixera unha excepción cunha alumna para que lle permitira obxectar do galego.
Non temos a outra cara do bilingüismo amable, a da nai que lle enviou un burofax a esta amable inspectora, á dirección do colexio privado concertado ao que acude a súa filla e á profesora que lle imparte clase. E moi amablemente o amable burofax acusaba á profesora de coaccionar á filla da amable nai que o enviou. E moi amablemente exixía o burofax que se lle respetara o amable dereito constitucional a falar en amable castelán, facer os exames en amable castelán, e todo en amable castelán. Moi amablemente a amable nai acusaba á profesora de provocar na filla o odio ao galego.
Claro, a profesora non fixera caso da amable nai nun primeiro momento cando moi amablemente lle exixira que a súa filla empregase o amable castelán nas materias en galego. Así calquera lle colle odio a esa lingua... Algúns tanto a queren que a acaban afogando.